De roze wolk van een puppy; als de werkelijkheid anders blijkt...

Een puppy. Alleen al het woord roept bij veel mensen een glimlach op. Dat kleine lijfje, die zachte oortjes, die grote ogen en dat wiebelende staartje.
Maandenlang hebben ze er misschien naar uitgekeken en in hun hoofd het plaatje al helemaal gemaakt.
Lekker samen knuffelen op de bank, wandelen door het bos, spelen in de tuin en genieten van alle gezelligheid die zo’n pup met zich meebrengt.

De roze wolk.

Het beeld van een puppy is vaak zo mooi en romantisch.
En natuurlijk is dat ook zo, want er is weinig leuker dan zo’n klein hondje dat vol vertrouwen bij je komt liggen, je overal achterna loopt en met zijn onhandige puppypootjes de wereld probeert te ontdekken.

Maar wat we soms vergeten, is dat er naast die mooie momenten ook een heel andere werkelijkheid bestaat.

Want zodra die pup daadwerkelijk thuiskomt, kan het roze wolkje behoorlijk snel veranderen.

Ineens ligt er een plas op het kleed en even later een hoopje poep midden in de kamer. De pup heeft ontdekt dat jouw handen, broekspijpen en mouwen ontzettend interessant zijn om in te happen en voor je het weet hangt er een klein monstertje aan je kleding.
Hij springt tegen je op, vliegt door de kamer alsof hij geen rem heeft en lijkt totaal niet te begrijpen dat het misschien ook weleens tijd is om te gaan slapen.

En wanneer jij na een lange dag eindelijk denkt dat iedereen naar bed kan, begint het ’s nachts te piepen.

Je gaat eruit, stelt hem gerust, misschien nog even naar buiten en probeert vervolgens opnieuw te slapen.
Een paar uur later begint het weer. En ondertussen vraag je jezelf steeds vaker af of dit nu echt is wat je had verwacht toen je aan een puppy begon.

Ik kom dit maar al te vaak tegen wanneer ik bij mensen thuis kom.

Mensen die ontzettend veel van hun pup houden, maar ondertussen werkelijk niet meer weten waar ze moeten beginnen.
Ze hebben zich goed voorbereid, boeken gelezen, filmpjes bekeken en misschien al een puppycursus uitgezocht, maar zodra de pup er eenmaal is, blijkt de praktijk toch heel anders te zijn dan alles wat ze vooraf hadden bedacht.

En dan komt vaak de twijfel.

Doe ik het wel goed? Waarom is mijn pup zo druk? Waarom luistert hij niet? Waarom blijft hij maar happen? Waarom kan hij niet gewoon rustig liggen? Moet ik strenger zijn? Moet ik hem corrigeren? Moet ik meer met hem oefenen?

En alsof die onzekerheid nog niet genoeg is, krijgen nieuwe puppy-eigenaren ondertussen adviezen van werkelijk alle kanten.

Van familie, vrienden, buren en andere hondenbezitters die je tijdens een wandeling tegenkomt. Iedereen heeft wel een mening en vaak wordt die ook met de beste bedoelingen gedeeld. Alleen wordt het voor een nieuwe puppy-eigenaar daardoor soms juist nog ingewikkelder, omdat de ene zegt dat je iets moet negeren, de ander dat je moet corrigeren en weer een ander roept dat je vooral heel veel moet oefenen.

En natuurlijk willen we het goed doen.

We willen allemaal graag een fijne hond die zich netjes gedraagt.
Een hond die niet tegen mensen opspringt, niet aan de lijn trekt, komt als je hem roept en zich rustig kan gedragen wanneer dat nodig is.
Dus gaan we aan de slag en vaak het liefst zo snel mogelijk.

Op naar de puppycursus, want je kunt immers niet vroeg genoeg beginnen.
Socialiseren, oefenen, nieuwe situaties ontdekken en vooral zorgen dat onze pup zo snel mogelijk leert hoe het allemaal hoort.

Maar ergens vraag ik me steeds vaker af: lopen we daarmee niet een beetje te hard van stapel?

Want een puppy is geen kleine volwassen hond.

Het is een jong dier dat net zijn vertrouwde omgeving heeft verlaten en ineens in een compleet nieuwe wereld terechtkomt.
Alles is anders. De geuren, de geluiden, de mensen, de ruimtes en het ritme van de dag. Zelfs slapen in een nieuw huis is voor sommige pups al een hele gebeurtenis.

En toch verwachten we soms dat zo’n jonge pup vrijwel direct begrijpt wat er van hem wordt gevraagd.

We willen dat hij zindelijk wordt, niet meer hapt, niet springt, netjes meeloopt, naar ons luistert, rustig blijft bij visite, andere honden negeert en ondertussen ook nog voldoende wordt gesocialiseerd.

Je kunt je bijna afvragen wanneer hij eigenlijk nog gewoon pup mag zijn...

Want opvoeding is geen wedstrijd en je hoeft niet alles vandaag te leren.

Sterker nog, misschien is het allerbelangrijkste wat je een jonge pup kunt leren helemaal geen commando.
Misschien begint het veel eerder, bij het gevoel dat hij veilig is en dat hij op jou kan vertrouwen.

Daarom geloof ik er zo sterk in om juist in het begin heel dicht bij de belevingswereld van de pup te blijven.

Begin gewoon thuis.

In de eigen omgeving, waar alles nog nieuw is maar waar je als eigenaar alle tijd en aandacht kunt nemen om je pup rustig te leren kennen. Niet meteen overal naartoe omdat hij zoveel mogelijk zou moeten meemaken, maar eerst ontdekken wie deze pup eigenlijk is. Waar wordt hij blij van? Waar wordt hij onzeker van? Wanneer raakt hij overprikkeld? Hoe laat hij zien dat hij moe is?
En wat heeft hij nodig om weer tot rust te komen?

Want iedere pup is anders.

De ene pup stapt vol enthousiasme overal op af, terwijl de andere eerst rustig de kat uit de boom kijkt. De ene pup kan na een korte wandeling prima slapen, terwijl een andere pup na precies dezelfde wandeling compleet over zijn grenzen gaat en vervolgens door de kamer blijft stuiteren.

Wat voor de ene pup een klein stapje is, kan voor de andere een enorme uitdaging zijn.

En juist daarom geloof ik niet zo in één standaard aanpak voor iedere pup.

Jullie zijn een unieke combinatie. De pup heeft zijn eigen karakter, ervaringen en temperament!
Opvoeden is dus vooral starten met vertrouwen en veiligheid.

Hebben jullie een pup? Of krijgen jullie binnenkort een puppy?
Neem dan eens contact op, ik kom bij jullie thuis, in eigen omgeving gaan we aan de slag met wat jullie belangrijk vinden en graag willen leren.
In het tempo van de pup, met alle tijd voor vragen. Zo bouwen jullie een band op, dan gaat opvoeden vaak vanzelf!


Saskia